۱۳۸۷ فروردین ۲۲, پنجشنبه

برنج باسماتی

دور باشی و پیر هم باشی، کوچکترین اشاره‌ای ترا به آن دورهای دور می‌برد، دورهائی که تنها رسیدن به آن‌ها در رؤیا امکان پذیر است. "تا غریب نباشی معنی غربت را درک نمی‌کنی چرا که "نیمه‌ی گمشده‌ات" به گفته‌ی آن دوست‌که نیمی از خودش را در آلمان گم کرده‌است، پیوسته ترا بسوی خویش می‌خواند. توی فروشگاهی هستم. نوشته‌ی فارسی "برنج باسماتی"مرا بخود می‌کشاند. کیسه‌ها در اندازه‌های مختلف، روی‌هم انباشته شده است. کیسه‌ی صد کیلوئی، خاطره‌ای در زنده می‌کند و مرا به آن دورها پرواز می‌دهد. سال‌های ۵۰ و ۵۱ بود و من بخشدار دیر و سرپرست شهرداری دیر بودم. سیروس قانون بدفترم آمد و خبر داد که احمد حقیقت راهی بحرین است و پرسید: چیزی نمی‌خواهید؟ احمد دوست صمیمی سیروس بود و سیروس همکار من. او مسول امور مالی شهرداری دیر بود و در عمل همه کاره‌ی شهرداری و بخشداری. بین من و احمد نیز صمیمیتی ایجاد شده بود. چیزی بخصوصی نیاز نداشتم و اگر هم نیازی داشتم سفارشی نمی‌کردم که می‌دانستم از سفارش من سوء استفاده خواهد شد. ولی سیروس توصیه‌ی سفارش یک کیسه‌ی صد کیلوئی برنج باسماتی بود و یک حلب روغن نباتی را داد. چند روز بعدش رفته بودم گمرک. مدیر گمرک از دوستانم بود. لنچ احمد هم عازم بود. پیر زنی هم آمده بود و بزی همراهش بود. اصرار داشت تا بز به همراه احمد راهی بحرین کند. رئیس گمرک ایراد می‌گرفت. همین پیر زن فهمید که من با عنوان "آقای بخشدار" مورد خطاب قرار می‌گیرم، دست بدامانم شد که : آقا اجازه بدهید ناخدا بز مرا هم با خودش به برد! گفتم: مادرم! اجازه‌ی این‌کارها دست من نیست. گمرک برابر مقراراتی که دارد، اجازه‌ی خروج کالاها را صادر می‌کنند". و می‌دانستم که صدور حیوانات بدلیل کمبود گوشت ممنوع شده بود. ولی پیرزن دست بردار نبود. گمان می‌کرد که من هرکاری بخواهم می‌توانم انجام دهم. رئیس گمرک با فرستادن بز او موافقت کرد و نماینده‌ی ژاندارمری نیز حرفی نزد. از سیروس پرسیدم داستان چیست؟ بز را برای آشنائی می‌فرستد؟ سیروس گفت: نه، آقا. این بز در این‌جا اگر دویست تومانی فروخته شود، در بحرین آن را به دو برابر همان قیمت خواهند خرید. ارزش برنج و روغن هم در بحرین نصف قیمت اینجا است. یعنی با چهار صد تومان حاصل فروش این بز در بحرین، برنج و روغن سال این پیر زن و خانواده‌اش تامین می‌شود. همان سال: اعلی‌حضرت شاهنشاه آریامهر، بزرگ ارتش‌داران، جشن‌های ۲۵۰۰ ساله‌ی شاهنشاهی ایران را بر پا داشت همان سال که شاهنشاه در برابر قبر کوروش گفت: کوروش! راحت بخواب که ما بیداریم. همان سال، فروش یک بز در بحرین هزینه‌ی زندگی بخور و نمیر یک هم وطن را در دیر تامین می‌کرد ولی او اجازه‌ی صدور آن بز را نداشت. حالا چی؟

۱۳۸۷ فروردین ۲۱, چهارشنبه

باز هم برف


با هم چت می‌کردیم. ‌پرسید:
عمو چه خبر؟
هیچی، برف می‌آید.
چه عالی! من برف را خیلی دوست دارم .
بله، برای تو که در اصفهانی و کناره‌ی کویر و آفتاب داغ، تمام سال خدا توی سرت می‌کوبد و کلافه‌ات می‌کند، برف باید زیبا باشد ولی نه برای منی که تشنه‌ی دیدن نور خورشیدم.
عمو! من دوران کودکی‌ام را در مکانی گذرانده‌ام که ارتفاع برف تا غوزک‌های پایم می‌رسید.
بله، می‌فمهمم. نوستالژی برف. خود من هم، زاده و بزرگ شده‌ی همدانم. آن روزها هم که آلوده‌گی محیط زیست این‌چنان بلائی بر سرمان نازل نکرده بود، زمستان، زمستان بود و تابستان، تابستان. من با برف و سرما ناآشنا نیستم.
عمو، تسلیم!
بیست‌ویکم فروردین است. ده، دوازده سانتی‌متری برف روی زمین نشسته‌است. بیاد کودکیم می‌افتم و حاج سید علی قاموسی عراقی که، زمستان آن سال در همدان مانده بود. صبح که از خواب بیدار شد، حیرت زده کناره پنجره‌ی اتاق مشرف به الوند خانه‌ی پدری ایستاد و با فارسی شکسته بسته‌اش، درست مثل زمانی که من به سوئدی می‌زنم، ‌خواند:
در سفید، دیوار سفید، زمین سفید، آسمان سفید!
جرئت بیرون رفتن از اتاق را نداشت برای ساختن وضو.
دنبال لاله‌های همسایه را می‌گیرم که چندروز پیش، برف‌ها که آب شده بودند، فغان کرده، مژده‌ی از آمدن بهار را می‌دادند.
دوربینم را بر‌می‌دارم و به احوال‌پرسی آن‌ها می‌روم. در زیر لحاف سپیدی، به خواب ناز فرورفته‌اند. لحاف را از رویشان بر می‌گیرم. سنگینی برف، قامت زیبایشان را خمیده کرده‌است. عکسی از آن‌ها می‌گیرم، به سان سال پیش. عکس را برای یکی از روزنامه‌ی محلی شهرمان فرستادم که منتشر شد.
پیمان دیروز برایم نوشت:
عمو! خوانده‌ام که موج سرما سراسر اروپا را گرفته است.
بله، درست است! هفت ماه از سال را در انتظار روشنائی و گرما و تابستان روز شماری می‌کنیم. ولی گرمائی حس نکرده،‌ برگ‌ها زرد می‌شوند.
ریزش برف ادامه دارد.

۱۳۸۷ فروردین ۱۸, یکشنبه

جام طلا

امتحانات ثلث دوم شروع شده‌بود. قراربود آقای همایونی دبیر خط، مشق‌های ما را نگاه کند.
او مرد عجیبی بود. رفتارش با دیگر معلمان فرق داشت. اولین باری که در کلاس پنجم دبستان به کلاس ما آمد، کارهای عجیبی کرد.
اول پالتوی بلند آخوندی‌اش را درآورد، با دقت آن را تا زد و آن را روی میز معلم گذاشت. آستین‌های پیراهن آخوندی‌اش را هم بالا زد. قلم‌تراشی از توی جیب جلیقه‌اش بیرون آورد و روی میز گذاشت. تکه گچی را برداشت، نگاهی دقیق به آن کرد، سرش را این‌ور و آنور تکان داد. گچ راتوی جاگچی گذاشت و تکه‌ی دیگری را انتخاب کرد. با نوک انگشتان‌اش آن را لمس‌ کرد. سرش را به عنوان تایید تکانی داد. بعد قلم‌تراش‌اش را از روی میز برداشت، بازش کرد و تکه گچ انتخابی را برشی بشکل قلم داد و با آن روی تخته‌ سیاه کلاس با خطی شیوا نوشت:
بلبلی برگ گلی خوش رنگ در منقار داشت.
و در سطر زیرین با تکه گچی که نوک ریزتری داشت ادامه داد:
بلبلی برگ گلی خوش رنگ در منقار داشت/وندر آن برگ نوا خوش ناله‌های زار داشت.
روی‌اش بما کرد و گفت:
برای اینکه خطتان خوب شود باید هرشب یک صفحه‌ی کامل، مشق بنویسید.
شب اول با قلم‌نی درشت و یک خط در میان، مصرع اول شعری که روی تخته نوشته‌ام. و شب دوم با قلم‌نی ریز، یک سطر در میان تمام مصرع را.
یعنی هر هفته، هفت صفحه. در هر صفحه هم، کیقیت سطر پائینی باید از سطر بالائی بهتر باشد. متوجه شدید!
بعد تکه نخی از جیب جلیقه‌اش بیرون کشید و آن را جلوی چشمان ما گرفت. قلم‌نی مرا از روی میز برداشت و رو به همکلاسی‌ها کرد و گفت:
خوب گوش کنید! من پدر این پسر را می‌شناسم. می‌دانم که او رضایت دارد من قلم پسرش را بتراشم و اگر هم قلم‌اش شکست من می‌دانم از چه کسی باید حلالی بخواهم.
دور قلم‌نی را با همان نخ کذائی اندازه زد. نخ را باز کرد و در مقابل چشمان ما گرفت و گفت:
می‌خواهم قلم‌تراشیدن را بشما یاد بدهم. یادتان باشد که من هرگز برای کسی قلم نخواهم تراشید.
قلم‌نی‌ را وراندازی کرد و نوک آن را رو بما گرفت و گفت:
به این قسمت تراشیده نگاه کنید. به این بخش «میدان قلم» می‌گویند. بلندای میدان قلم باید مساوی باشد با اندازه‌ی محیط جانبی قلم‌نی. هندسه که خوانده‌اید؟ این قلم‌نی چه شکلی دارد؟
همه گفتیم:
آقا استوانه.
آفرین! پس بچه‌های با شعوری هستید. حالا خوب بدستان من نگاه کنید:
تیغه‌ی قلم‌تراش را بشکل کج روی قلم‌نی گذاشت و فشاری به آن داد. تیغه‌ی قلم‌تراش را تا نیمه‌ی استوانه فرو رفت. بعد مکثی کرد و به آرامی تیغه‌ی قلم‌تراش را از میانه‌ی قسمت بریده شده، بجلو راند تا بخش بریده شده، از تنه‌ی قلم‌نی جدا شد. کناره‌های بخش بریده‌شده را، تراشید و شکل قلم بدان داد. آن را بما نشان داد و پرسید:
حالا می‌شود با این قلم نوشت؟
همه با هم گفتیم:
نه آقا! باید قطش زد!
بل، باید نوک قلم‌نی را قطع زد!
جسمی صاف و کدر رنگ ساخته شده از شاخ حیوانی را که به اندازه‌ی ۱۰×۲ سانتیمتر بود از جیب‌اش در آورد، آن را جلوی چشمان ما گرفت و پرسید:
این چیه؟
همه با هم گفتیم:
آقا قط زن.
قطع زن، نه قط زن! شما آخر کلاس پنجم هستید ولی هنوز یاد نگرفته‌اید کلمات را درست تلفظ کنید!
قلم‌نی را روی تکه شاخ گذاشت، تیغه‌ی قلم‌تراش را بر روی آن نهاد و با فشاری، بخش اضافی را قطع کرد و آن را بمن داد.
حالا پنج سالی از آن روز گذشته است و برابر فرمایش‌‌اش باید هرشب، باز بهمان سیاق گذشته، یک صفحه مشق نوشته بودیم. یک شب با قلم ریز و دیگر شب با قلم درشت. حتا در شب‌های تعطیلی.
در عرض سه ماهه‌ی ثلث اصلی نگاهی به مشق‌های ما نکرده‌بود و آن‌روز می‌آمد تا نود صفحه مشق از یکایک ما تحویل بگیرد آن‌هم مشقی که هر سطرش باید کیفتی بهتر از سطر بالائی‌اش باشد. مشق‌هایی که من حسب معمول ننوشته‌بود‌م و چون همیشه نگران.
اصغر صولتی، بغل‌دستی من که هم خوب درس‌ می‌خواند و هم فوتبالیست خوبی بود، دفتر مشق‌ا‌ش را به آرامی برگ می‌زد و نوشته‌هایش را بمن نشان می‌داد. دفتری مرتب و تمیز داشت. او پرسید:
افرا تو چی؟ مشقاته نوشتی؟
گفتم:
نع! نرسیدم.
خب حالا جواب آقای همایونیه شی می‌دی؟
هیچی! می‌گم که زیاد بودن و نرسیدم. آقای همایونی از کلاس پنجم معلم خط ما بوده. منم هیچ وقت دستوراشه، انجام ندادم. قر و شکایت بردن به پدر و تنبیه سر صف هم، روش مرا عوض نکرد که نکرد. ولش! مردکه خله! میگه من بی‌کارم که هر شب بی‌شینم و یک صفحه مشق بری اوُ بنویسم؟
اصغر نگاهم ‌کرد، خندید و گفت:
خودِ مِنم تا دیشب همه‌ی مشقاره که ننوشته بودم. اما دیشب دَس بکار شدم. آخه دلکش دو واره برگشته رادیو. می‌دانستی؟ مدتی بود که دیه شبای دوشنبه آواز نی‌می‌خواند.
ـ نه! از کوجا بدانم. ما که رادیو نداریمان. دیشب‌ام تا بوق سگ تو دوکان ِپِدرْم بودم. آخه شب عیده و باید کمک‌اش کنم که حساب خمس و زکاتشه بکنه.
اصغر ‌پرسید:
تا دیر وقت؟ راسی آهنگ «سحر که از کوه بلند، جام طلا سر می‌زنه» رِ شنیدی؟
ـ بله شنیدم. خیلی‌أم ازش خوشُم میا.
خب، دیشب دلکش همین آهنگه ره خواند دیه.
ولی «جام طلا» هرگز از پشت کوه الوند سر نزده‌است که در آن‌جا غروب کرده‌است. طلوع آفتاب از درون خانه‌ی پدری، قابل دیدن نبود که خانه‌ی پدری رو به مغرب می‌گشود. تابش صبح‌گاهی اشعه‌ی خورشید بر قله‌ی الوند، ساعت خانه‌ی ما بود. آخر ما ساعت هم نداشتیم.
تنها ساعت بسیار قشنگ دیواری، ارثیه‌‌ی پدر بزرگ با آن لنگرهای سه‌گانه‌ی مسین‌اش و هدهدهای "کوکو گوی زیبای‌اش" که قاب‌‌اش از آبنوس سیاه‌رنگ بود و شماره‌های آن با آب طلا نقاشی شده‌ آن بر صفحه‌ی سفید‌اش که می‌گفتند از عاج فیل است، همیشه خاموش بر دیوار اتاق پذیرائی ما نشسته بود. من هرگز کارکردن آن‌را ندیدم. همیشه‌ی خدا ساکت بود و من آرزو داشتم که آن کار می‌کرد تا برای پرسیدن وقت رفتن مدرسه به پدر مراجعه نکنم.
پدر، هر از گاهی با خط‌کش چوبی مغازه‌ااش، از در عقبی دکان به خانه می‌آمد و نمی‌دانم چرا عقربه‌های آن را به جلو می‌راند. زمانی که زنگ‌های‌ش به صدا که به قول پدر تا هفت خانه آن‌طرفت‌تر می‌رفت. دو هدهد آن، یکی پس از دیگری، از لانه‌ی خود کو‌کو کنان بیرون می‌آمدند
و من از شادی بال در می‌آوردم و فریاد سر می‌دادم:
آقاجان یه وار دیه!
دیگر ساعت خانه‌ی ما، ساعت نقره‌این بغلی پدر بود که مغرب کوک بود. هروقت برای رفتن بمدرسه از پدر سراغ وقت را می‌گرفتم، پدر با تبدیل وقت غروب‌کوک به ظهر‌کوک، زمانی تحویل من می‌داد که هیچگاه با زمان واقعی برابر نبود. و از این رو به مدرسه که می‌رفتم، زنگ خورده بود و گاه مجبور می‌شدم زنگ اول را پشت در و در هوای سرد به انتظار تنبیه بمانم
اما ساعت سوم ما کوه الوند بود. بامدادان که صدای محممممد نمازِ! پدر مرا از خواب ناز صبح‌گاهی می‌پراند، اولین کارم، هراسان دویدن به جانب پنچره‌ی اتاق پذیرائی‌ بود که روی به قله‌ی الوند داشت، تا خبر طلوع خورشید را از قله‌ی الوند بگیرم و قضا نشدن نماز را فاتحانه به همه‌‌ی اعضای خانه اعلام دارم.

حالا در بیست و دو ساله‌گی، دوربین عکاسی‌ام را زیر سرم گذاشته‌ام تا بیرون شدن «جام طلا» را، شکار کنم. صدای خوش آواز زنگوله‌ی‌ِ بز پیش‌دار گله‌یِ چادرنشینان کرد میدان میشان، بیدارم می‌کند. خورشید از پشت کوه‌های شرق همدان، آرام‌آرام بالا می‌آید و خودش را بمن نشان می‌دهد. دوربین‌ام را برمی‌دارم و شکارش می‌کنم. چه شکاری!
بعد، خواب‌آلوده به تماشای «جام طلا» می‌نشینم. سرمای لزج صبحگاهی الوند، می‌لرزاندم. پتو را محکم بدور بدن‌ام می‌پیچیم. شهر و تمام همدان زیر نگاه من است.
یاد اصغر صولتی می‌افتم. راستی چه بر سر او آمد؟
او همان سال، سال بعد کودتا، با خانواده‌اش راهی تهران شد و دیگر هیچ خبری از او نگرفتم.
هوس شنیدن ترانه‌ی «جام طلا» را می‌کنم و «جان کیجا» را که جای‌اش بس خالی است. به هوای لطیف کوهستان و بودن با دوستان بسنده می‌کنم. سروصورتم در آب سرد سرد چشمه‌ی بغل‌دستی می‌شویم. چراغ پیرموس سفری‌ام را روشن می‌کنم. تا لحظه‌ای دیگر دیگر چائی آماده خواهد بود و دوستان جمع.
تابستان ۱۳۴۲ خورشیدی

۱۳۸۷ فروردین ۱۵, پنجشنبه

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا؟

چند ساعتی از غروب آفتاب می‌گذشت. نسیم خنکی از جانب الوند می‌وزید. صدای پائین‌کشیدن درهای کرکره‌ای آهنی دکان‌ها، یکی پس از دیگری، گوش را خراش می‌داد. نور ضعیف چراغ‌های خیابان عباس‌آباد "شریعتی امروز" پیاده‌روها را نیمه روشن کرده بود.
قله‌ی الوند، در آن دورها چون شبحی بنظر می‌رسید. چراغ‌های استخر عباس‌آباد سوسو می‌زد. من و حسن حقیقی، سلانه سلانه رو به خانه می‌رفتیم. نور مهتابی سبز و قرمز و سفید دکان آب‌میوه فروشی مهدی و تابلوی مطب دکتر دندان‌پزشک، روشنی بیشتر به پیاده‌رو داده بود. صدای روشنک توی خیابان موج می‌زد.
به چه کار آیدت ز گل طبقی؟
از گلستان من ببر ورقی!
دکلمه‌ی روشنک و آوای موسیقی گام‌هایم را سست کرد. در خانه‌ی ما رادیوئی نبود و شنیدن موسیقی به پندار پدر حرام بود. یک بار میانه‌ی پدر و یکی از همسایه‌ها دعوای سختی درگرفت که چرا روز جمعه صدای زیلینگ‌وزولنگ‌ات بلند و مانع نیایش من بدرگاه احد واحد است؟
کارشان به فحش و فحش‌کاری کشید، علی‌رغم آشنائی قدیمی که میان آن دو بود. از آن به بعد، همسایه هرگز صدای رادیو‌اش را بلند نکرد تا موجب بطلان نماز پدر شود. اما حرمت شنیدن موسیقی دامن مرا گرفت که از گوش کردن به آن محروم شدم. همسایه‌گی همسایه هم دیری نپائید که همسایگی‌اش‌ با ما را پس داد و در سایه‌ی دیگری نشست که صدای موسیقی نمازش را باطل نمی‌کرد.
برگردیم به آن شب تابستان کذایی و سرگردانی من و حسن. بنان بود که می‌خواند. بتازه‌گی از بستر بیماری برخاسته بود. در تصادفی شدید و مدتی بستری بودن، چشمانش را از دست داده بود. آغاز فعالیت دوباره‌اش در رادیو خوشحالی بسیاری را سبب شده بود. اما حسن که عاشق صدای دلکش بود، بنان را اصلن دوست نمی‌داشت. چون گویا دلکش گفته بود که من می‌خوانم تا کارگران صدایم را بشنوند و درد و رنج کار را فراموش کنند و حسن طرفدار حزب توده بود.
با شنیدن صدای بنان فریادش بلند شد:
أه! بازم این مردکه! کاش بجای کور شدن، لال شده بود.
قدم‌هایش را تندترکرد تا از شنیدن صدای بنان آسود شود. به خانه نزدیک شدیم. من و حسن بچه محل بودیم و از سالیانی دور آشنا. اما بتازه‌گی با هم خیلی قاطی شده‌ بودیم. هر دو دانشسرایی بودیم. او سال دوم بود و من سال اول. ازهم جدا ‌شدیم که دیر وقت بود. او راهی خانه ‌شد و من داخل دکان پدرشدم تا او را دربستن درهای سنگین مغازه‌اش کمک کنم.
صدای بنان همچنان از خانه‌ی همسایه‌ی روبرویی بگوش می‌رسید. او رادیوی برق‌‌وباطری آندریای خود را لب پنجره‌ی باز اتاقش گذاشته بود تا پُز داشتن چنان رادیویی را علاوه بر همسایه‌گان، به رهگذران نیز بدهد. آخراو استوار ارتش بود و مسئول بخش نظام وظیفه‌ی شهر ما‌. "درآمدش" خوب بود. پول‌داران بازاری و مالکین دمش را چرب می‌کردند و معافیت سربازی آقازاده‌ها می‌گرفتند. اما سرکار استوار سیم برقش دزدکی روی سیم‌هائی انتقال نیروی برق شهرداری که از جلوی پنجره‌اش می‌گذشت انداخته بود تا از پرداخت هزینه‌ی برق معاف باشد. هیچ پروایی هم از این دزدی آشکار نداشت. پدر هم به بلند بودن صدای رادیوی او اعتراضی نمی‌کرد. گفتن «خدا لعنتت کند مرد!» برای او کافی بود.
سالیانی بعد:
از راست: علی فولادی، عروس خانم  و نفر آخر خودم
عروسی یکی‌ از همکارانم بود بنام علیو نام خانواده‌گی‌اش یادم نیست. شاید فولادی بود یا فرهادی اگر اشتباه نکنم. کاروان عروس را در خیابان‌های تهران چرخاندیم و آنان را تا خانه‌ی بخت، تعقیب کردیم. در یکی از خیابان‌های صاحب‌قرانیه، برای خداحافطی اایستادیم. منوچهرعبهری صدای ضبط اتومبیلش را زیادتر کرد. صدای موسیقی ضربی و کله‌های گرم به رقص و پای‌کوبی‌ دعوتمان کرد. غم محتسب و داروغه‌ای هم که نبود. همین که تصمیم به ترک یکدیگر گرفتیم پرویزعبهری، برادر کوچک منوچهر که آن روزها دانشجوی دانشکده‌ی معماری بود، ‌پرسید:
کجا؟
گفتم:
خانه. زیبا و نیما مانده‌اند به امید پدر بزرگ و مادر بزرگ.
خب، مانده‌اند که مانده‌اند! شک نداشته باش که آنها الان در خوابی خوش‌اند. بریم خونه‌ی ما!. چای دبشی علم می‌کنم. صفحه‌ی تازه‌ای هم از بنان خریده‌ام. آواز بنان را که دوست داری؟ چای این وقت‌ها سخت می‌چسبه، مگه نه؟ هوا هم که ملسه و فردا هم تعطیل. ولش! بریم خونه‌ی ما.
وارد خانه شدیم. پرویز صفحه‌ را به آرامی از جلد کاغذی‌اش بیرون کشید، با دامن پیرهن‌اش پاکش کرد و آن را رو گرامافون گذاشت. صدای بنان بلند ‌شد، آرام ولی گرم.
آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا؟
سکوتی سخت براتاق سایه افکند.
یاد گفته‌ی حسن افتادم:
أه! بازم این مردتکه! کاش بجای کور شدن، لال شده بود!"
و حالا بفکر می‌روم که چرا ما انسان‌ها این‌قدربی‌انصافیم. چرا اگر کسی را بجهتی دوست نداریم براحتی مرگش را آرزو می‌کنیم. مرگ بر این، مرگ بر آن.
از عروس و داماد سالیانی است بی‌خبرم. پرویز چی؟
 نمی‌دانم. مدتها پیش خبرش را از صادق روانشادی گرفتم. صادق خبر مرگ منوچهررا داد که همکارم بود و خبر مرگ خسرو برادر کوچکترش را.
من هنوز هم صدای بنان را دوست ‌دارم و برای دشمنم نیز آرزوی مرگ نمی‌کنم. سخت دلتنگ دوستانم.
پی‌نوشت
فیس‌بوک در سال  ۱۳۸۹ هجری خورشیدی مرا به پرویزعبهری و حسین اخوان کرباسی وصل کرد.

الوند

برای اولین بار باهم راهی الوند بودیم. بهار بود. مادر مرغ درسته‌ ای مرغ درسته‌ای برای ناهارمان پخته بود. حمید؛ خواهرزاده ‌ام؛ نیز همراه ما شد. دوازده سیزده سال‌اش بیشتر نبود. تا اکرم غذا را آماده کند، من از کناره‌ی جوی آب میدان میشان مقداری پونه و ترتیزک تازه چیدم آنها را توی سفره‌مان گذاشتم. او تا آن‌روز پونه و ترتیزک تازه‌چیده‌شده، نخورده بود. عطر پونه ترتیزه گیج‌اش کرده بود و به‌به‌اش به آسمان می‌سید. تا آن زمان سیزی‌ تازه‌ی کوهی نچشیده بود. بعد ناهار ‌خواستیم حمید را در پناه‌گاه میدان‌میشان، پیش دوستان بگذاریم خود راهی قله شویم. فکر می‌کردیم شاید رفتن این همه راه صدمه‌ای به او وارد کند. اشک‌ حمید جاری شد. علت‌اش را پرسیدم. گفت: من هم می‌خواهم با شما به قله بیایم. و آمد و چه خوب هم آمد. به قله که رسیدیم هر دویشان هم حمید و همسرم، از شادی بال در آورده بودند دقیقن همان حالی که خودم در اولین صعودم به قله‌ی الوند دچارش شده بودم. در بازگشت تعدادی از دوستان اسکی‌های کوهی خود را به پای‌شان بستند و تا چشم بهم زدیم از دید ما خارج شدند. اکرم از این حرکت آنان سخت عصبانی شد و معترضانه دوستانم به «بی‌معرفتی» متهم کرد. او فکر که باید اسکی‌های‌شان را به او هم قرض می‌دادند. پرسیدم: مگر تو اسکی‌سواری بلدی؟ گفته نه ولی خیال می‌کرد کار مشکلی نیست و از عهده‌اش بر می‌آید. رف‌های زیر پایمان سفت و یخ‌زده بود. گفتم‌اش: ما بدون اسکی، این‌شکلی روی برف‌ها لیز می‌خوریم. ساده است. فقط باید نترسی و کنترل خودت را حفظ کنی و چند متری پائین رفتم و منتظرش ماندم. زنده‌یاد عباس کوثری هم بود. تشویق‌اش می‌کرد: برو جانوم. نِترس! هیچی نی‌می‌شه.فقط به‌پپا نیو‌فتی! ولی عملن نشان داد که کار ساده‌‌ای هم نبود. به محض سرازیر شدن زمین خورد و بلند شد. چند و چندین‌بار تا به تخته‌نادر رسیدیم. او از ابتدا دختر نترسی بود. ادا اطوار معمول و مرسوم دختران شهری را نداشت. از تخته‌نادر که گذشتیم و به تیزی‌های بالای میدان‌میشان رسیدم، ترس‌اش بکلی از بین رفته ‌بود. با چشم بهم زدنی چند متری ایستاده روی برف‌ها، به پائین لیز خورد، سرعت گرفت، نشست، نهایت سرنگون شد و با سرعت، روی سینه به طرف نهر آب پیش‌رفت. و صدای‌اش درآمد. کو مـــــــــــک! دو بار خودم را جلوی مسیرش انداختم تا نگه‌اش داشتم. خیس شده بود. برف داخل لباس‌های‌اش را پر کرده بود. ولی فهمید که اسکی‌سواری، آن چنان که او می‌انگاشت، کار هم‌چنان ساده‌‌ای هم نیست. فرصتی به قله‌ی الوند رفتن دیگر فراهم نشد. یکی دوباری تا میدان میشان رفتیم. عباس کوثری بعدها گرفتار ساواک شد. بیمار بود. صرع داشت. ساواک آن‌قدر اذیت‌اش کرد که پس از آزادی تمام عضلات‌ بدن‌اش خشک شده بود. مثل آدم آهنی حرکت می‌کرد و نهایت هم زود مرد. حمید حالا سنی از او گذشته‌‌است. هر جمعه به الوند می‌رود. من آخرین صعودم را به قله‌ی الوند با او بودم در تابستان گذشته. حال او بود کوله‌کش من شده بود، درست مثل سی‌وشش سال پیش که من کوله‌کش او بودم . مزه‌ی مرغی که مادر پخته بود و پونه و ترنیزک‌ها تازه‌ی الوند هنوز هم در دهان همسرم باقی است و یاد عباس نیز در ذهنمان. شاید هم مزه‌ی جوانی از دست رفته‌است! تکرار خاطرات خوش و ناخوش گذشته، خاطراتی مملو از دوستی و عشق. پنج شنبه هفتم آبان ماه ۱۳۸۳