۱۳۸۷ بهمن ۷, دوشنبه

هوس شــعركـرده‌ام


هوس شــعركـرده ام.

هشـت كتاب ســـهراب را برمیدارم، تفألی می‌زنم و می‌خوانم:

آب را گل نكنیم!

در فرو دست انگار، كفتری میخورد آب.

یا كه در بیشهی دور، سیرهای پر میشوید.

یا در آبادی، كوزهای پر میگردد.

و یادِ آن روز بهــاری می‌افتــم كه برای رفع تشـــنگی در کنار چشـــمهای از چشــمه سارهای البرزكوه، سرفرو كردم توی آب سردش، كه سـخت تشـنهام بود و سیر نوشیدم. پس از سیرآب شدن از علی پرسیدم:

این شعر سهراب را خواندهای؟

علی پرسید:

كدام را؟

گفتم:

آب را گل نكنیم!

مِنمِنی كرد و گفت:

آره، فكر می‌كنم. و سـپس شـروع كرد به خواندن آن، با آن صـدای گرمـ‌ که دارد.  از الفِ ابجداش تا یاء حُطّی‌اش. به آبشــار دوقولو نزدیك شده بودیم كه شــعر تمام شـد.

صـــدای دوســتان درآمد كه:

محمد و علی كه بهم می‌رسند، ما را فراموش می‌کنند.

یادش بخیر كه چه حافظه‌ای داشت و چه صفائی!

امید که فشــارهای زندگی روزانه، مُخِِّل حافظه‌اش نشــده باشد! ولی مطمئنـم كه ســـختی‌ها، روحش را ســنگ زده‌است كه صـدایش هم چنان گرم است و خوش آیند.
البته از آن سرِ سیم.

6 نظرات:

ياسر کمالي نژاد در

خوش به حالت عمو جان
میدونی من چند وقته هوس شعر نمی کنم ....
ههییی ... مردشور این دنیا رو ببرن

احمد در

سلام عمو جان .
یاد باد آن روزگاران یاد باد .
ما را هم راهی کوچه پس کوچه های ناب خاطره کردی . الهی خیر ببینی .
خدای متعال علی ها و شما را در کنف عنایات خودش حفظ و محفوظ بدارد .
آمین

شهربانو در

دلم برای آن علی ها و آن معصومه ها و آن آب و خاک تنگ شده است

شیرین در

سلام عمو اروند عزیز
من هم یاد دوران نوجوانی افتادم در ایران و گردشگاه های چهارمحال و بختیاری
یادش بخیر

از زندگی در

سلام عمو اروند عزیز
متشکرم از این که همیشه با بزرگواری و لطف به من سرمیزنید. سلامت و شادی تان را آرزو می کنم.

افشان طریقت در

من نمی دانم در جهان حیوانات چه می گذرد. اما می دانم که اگر انسان این خاطره ها را نداشت، چگونه می توانست در زنگ زدگی لحظه های تلخی از زندگی، چرخ های روح خویش رابه حرکت در آورد و چراغی از امید دیدارهای نامعلوم در ذهن خویش بیفروزد.

ارسال یک نظر