۱۳۸۷ اسفند ۱۷, شنبه

دیدار یک همکلاسی

رفتیم سراغ دوچرخه‌سازی که مستاجر دخترخاله‌ی دوستم بود. دوچرخه‌ها را که بتعمیرکار سپردیم دوستم پرسید:
اگر موافقی باشی خبری از دخترخاله‌ بگیرم؟
زنگ خانه‌ را زد.
مردی میان‌سال، سرحال، شوخ و بگو بخند، در را گشود. همه‌چیز را با شوخی پاسخ می‌داد و دو سه فحش نه چندان آب‌داری هم پشت‌وانه‌‌اش می‌کرد. در خیاط انگار تازه رنگ شده بود و هیچ آگهی‌ای روی آن نبود.
دوستم با اشاره به در پرسید:
تازه‌ نقاش داشتید؟
گفت:
نه بابا! هرکی آگهی‌ِ تبلیغاتی چسباند رو در، گوشیِ ورداشتم و صاحب موسسه‌ رو تا می‌خورد فحش دادم.
زمانی که پرسید اقا چرا فحش میدی؟ گفتم:
مردک قرمساق، تو می‌خوای جنس‌ِتُ آب‌کنی، من چرا باید متضرر شوم؟
وقتی پرسید:
چه ضرری آقا؟
گفتم:
هزینه‌ی‌ رنگ‌آمیزی درِ خونه‌م. بیا به بین کارگرات چه گندی به در خونم زدن! اگر این کثافت‌کاری‌و پاک نکنی، سروکارت با پلیس و دادگاس. ول کن مسئله ام نیسم.
خوب! آقاجان تهدیدا اثر کرد. می‌بینی که دیگه کسی جرئت چسبوندن آگهی روی در خانه‌‌ی منو نداره.
حتا تو ای کشورم تُخمِشه داشته باشی، حرف حقت پیش میره. فقط نیاید جا بزنی.
بعد گفت:
دیروز نامه‌ی گرفتم که نوشته بود، دکترا می‌تونن واسه‌ی دفاع از خودشون, تقاضای اسلحه‌ی فلفلی کنن. منم فوری درخواستُ فرسنتادم.
پرسیدم:
اسلحه‌ی فلفلی دیگه چه صیغه‌یه؟
با خنده جواب داد:
بجای گوله، بوی تند فلفل سیاه تو هوا پخش می‌کنه و شخص مهاجمِ دچار کوری موقت میکنه.
حالا مرد می‌خوام بیا الکی عربده بکشه.
چون دخترخاله‌ خانه نبود. خداحافظی کردیم و از هم جدا شدیم.
دوستم گفت:
این بابا هم خودش و هم زنش پزشک زنانه، اما دکتر دخترخاله را خانه‌نشین کرده و اجازه‌ی کار بهش نمی‌ده.
اسمش را پرسیدم.
نامش برایم آشنا بود. گفتم:
با همچون نامی کلاس هشتم، هم‌کلاسی بودم.
گفت:
خودشه. باباش تاجر فرش بود و سال‌ها ساکن همدان.
گفتم:
درسته. بچه‌‌ی، جدی و قُد بود. خوب درس می‌خواند و کسی‌ام تحویل نمی‌گرفت. وضع ظاهری‌اش نیز حکایت از خوبی وضع مالی خانواده‌اش داشت. اما تابستان همان سال رفتن تهران. (درست مانند داغلام)
کریسمس ۲۰۰۸ در پاریس با دوستم ملاقاتی داشتم. پرسید:
داماد خاله‌م یادت میاد؟
پرسیدم چطور مگر؟
گفت:
چند وقت پیش دیدمش. گفتم که تو او را شناختی.
پرسید از کجا؟ بیماری پیش من داشته؟ فخشم نداد؟
گفتم، نه در همدان هم‌کلاسی بوده‌اید. اسمت را که بردم او هم ترا خوب بیاد آورد. بسیار هم سلامت رساند.

بهار ۱۳۸۴

6 نظرات:

وبلاگ نيوز در

سلام بر عمو اروند
بابت معرفي وبلاگ نيوز در سايت بلاگ نيوز از شما سپاسگزاريم.
اميدواريم بتوانيم آن طور باشيم كه وبلاگستان مي خواهد
با تشكر مجدد
تيم خبري وبلاگ نيوز

salvich در

عموجان سلام

با یک مطلب قدیمی به روزم... در مورد نخستین کارگر انگلیسیهادر مسجد سلیمان.

همیشه به شادی

ناصر در

عجب اتفاقی
امیدوارم همیشه خاطرت اینقدر قوی باشه
ما که همش یادمون رفته
عمو یه سری به کلبه وبلاگ ما بزنی خوشحالمون می کنی

نسیم در

عمو اروند عزیز
شاید موهاتون کمی سفید شده باشه اما قلبتون هنوز جوونه.این مهمه.
اوون پست هم شوخیی بود با مخاطبینمون.آخه همه دارن سراغ محمد رو می گیرم.

شمیم استخری در

سفرنامه‌ی برزیل شما، کوتاه و ارزشمند بود. دریافتم آن است که دور از احساسات شخصی، پاره‌ای از دیده‌ها و شنیده‌هایتان را به قلم آورده‌اید. البته دوست‌داشتم در این زمینه بازهم چیزهای بیشتری بخوانم. نه این که در باره‌ی این کشور مطلبی نیست بلکه از زبان یک فارسی زبان که می‌توانیم دریافت‌های مشترکی در برخی و یا در بسیاری زمینه‌ها داشته‌باشیم.
...............................
نوشته‌ای که در باره‌ی دیدار مجدد با دوستان دوران درس و مشق خویش داشته‌اید، از آن موردهایی است که برای یک لحظه، تاریخ را در مشت خویش می‌فشارد و انبوهی از قضاوت‌ها و پیش‌بینی‌های درست و نادرست را در آینه‌ی ذهن انسان قرار می‌دهد. چه بسا در همان روزگاران، کسی را که فکر می‌کرده‌ایم، به بالاترین مقام علمی و اجتماعی خواهد رسید، ناگهان در جایی ملاقاتش می‌کنیم که حیرت و تأسف برمی‌انگیزد و بسیاری را که از آن‌ها ناامید بوده‌ایم یکباره در جلوه‌ای می‌بینیم که بازهم حیرت اما خوشحالی عمیق ما را بیدار می‌کند.

ناشناس در

نخستین بار است که وارد وبلاگ آن جناب شده ام .امیدوارم که بیشتر بنویسی من هم فکر میکنم که همین است که هست

ارسال یک نظر